{slide=اکمل ليونی : کبيرستوري صيب سره د خپل ژوند شپی ورځی}

دلته ډيری ښی تيري کړې دي او په پښتو، پښتون او پښتونولۍ باندی ډير مين ؤ. هغوی ته مخکی يو خپله زاړه قطعه سوغات کوم او بيا څو شعرونه می ليکلی دي هغه وايم، چې زه به کوم محفل ته لاړم هغه به ویل چی هغه قطعه درنه هيره نه شي !

انـسـان به وي خـو مسـلمان به ورته څـوک ونه وايی
چـې خــدای مــنـي او مــحـــمـــد رســول الله نه منـي

خـو هغه پښتون به دمور او پلار نه حرامي پيداوي
چـې پښـتو وایی او دې لابياهم پښتونخوا نه مـنـي


کبيرستوری

عــجـيــبـه غـوندی انسـان ؤ کبيرستوری
سـپين سپيڅلی مسـلـمان ؤ کبيرستوری

ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری
د هـــر چـا جــان او جــانـان ؤ کبيرستوری

واقــعـي چـې نــر افـــــغـان ؤ کبيرستوری
د ادب روح روان ؤ کـــــــبــــيــرســـتــوری

د بـــصـير او د نـــصـير ستوري کـه پلار ؤ
په مـونږ هم دځان نه ګـران ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

د ادب اســــتاد يې ويــل اجـمل خټک ته
پــيـرو کار د بــاچـــاخــــان ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

کــه دســــوات دخــــان لا لا دچــوتي يار ؤ
زمـــونــږ هـــم د زړه درمان ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

شــاعــــرانـــو اديـــبـانـــو بــانــدی ورک ؤ
نه په مـــــــال ؤ نه په جــــان ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

ســر مـايــه يــې د ادب دومـــــره لـــــــرلـــه
جــــرمـــني کـې پـری ودان ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

مــيـلــمه دوسـت ؤهـم بـهـر او هـم په کلي
ســم ســـخـی ارســلا خــان ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

چـې هــر چا يې خوشبويي محسوسه وله
هــغــه ګــل د ګلــســــــتـان ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

دا مــنــم چــې وســيـده ښــکـته په زمکــه
خو لکــه ستوری داسمان ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

په هـــيـڅ شــان د هــيـريـدو نه دی اکـمـله
د هــــمـه پــــښــتــنـو ځــان ؤ کبيرستوری
ننګ غيرت پښتو ايــمـان ؤ کبيرستوری

اکمل ليونی{/slide}

{slide= دا زما د وطن ګټي اوس چيري دي؟}

زما وطن،
زما د پيدايښت ځاله،
زما د سرلوړو،
شمله ورو او باغيرته پلرو او نيکونو ټاټوبۍ
نن د لانجو او دخپل هويت دساتلو دخطرې سره مخ دی .
زما وطن په سپينه ورځ زمانه اخيستل کيږي ،
پردي راته مېشته کيږي
او پر سر باندي ئې ډالري سوداوي کيږي
خو زه لا ددې خاوري د بچي په توګه ا ورته ګورم،
د سرنوشت په هکله ئې اختيار نلرم .
زما وطن نن په کنډواله واوښت،
ددې په خاطر چې هغه به زما سي،
ما شهيدان ورکړل،
او هغه هم دوه مليونه!
په دې اميد چې هغه به راته خپلواک سي،
او د خپلواکۍ د سر ښندويه په حيث به مې د غيرت جوغه پر سر ودريږي .
خو نن څه وسول؟
نن زما دپلرو اونيکه ګانو شړل سوي انګريزان په هر نامه چې وي،
ماته دلته راته مېشته سول .
نن زه ددې وطن د وارث او بچي په حيث د خپل وطن د ښېګڼو اختيار نلرم،
پښتون يم
افغان يم
پر وطن مې بمباری کيږي ،
هست و نيست مې ورانيږي ،
د ژوند شيره مې تبه کيږي
خو ماته پخپل وطن کې د پردو لاسپوڅي بيا
ماته فاشيسټ وايې ،
پر ما د القاعدې او ټروريسټ نوم ايږدي
او موډرنه وسلې را باندي آزمويل کيږي ،
د شمال پلورل سوي دوستميان او نظاريان مې بې فرهنګه افغان بولي
او هغه بل دايران ګوډاګۍ مې دراتلونکې دډاره
نه پرېږدي پر خپل ولس تکيه وکړم
وطن مې خپل کړم .
روس دانګرېز ،
امريکې او ناټو زما پر سر سازشونه کوي ،
خپل کارونه کوي .

ای باتورو !
افغانانو،
پښتنو تاجکو هزاره ګانو،
ای ددې خاوري بچيانو
موږ ته،
افغانانو ته
زموږ دوطن ګټي څه شوې ؟
تاسو وواياست چې داګټی به بيا موږته څوک را ګټي او څوک به ئې را ساتي ؟
دا زما د بابا په وطن،
دا ستا د دادا په وطن،
دا
زما دخاړ پوړو په جونګړي
اوس څه کوي ؟
ای ددې خاوري بچيانو،
ځوانانو،
لويانو،
پوهانو ښځو او نارينه وو!
دا ددې وطن،
زموږ د پلروشړل سوي دښمنان
زموږ په وطن کې په ما او په تا او په ټولو څه کوي ؟
موږ ولي خولې پټي نيولي دي؟
دا موږ ولي خپل ږغ نه را پورته کوو ؟
دا ټوله په هر نامه چې وي،
او هغه چې د خپل وطندار پر ضد ئې را پاروي
نو ددې پای به څه کيږي ؟
و دې وطن ته ئې څه خوبونه ليدلي دي،
چې هغه بيا ددوستم په بدنامه ډلي پر موږ پلي کوي ؟
تاسو وواياست او دا خبره سپينه کړی چې زما دوطن،
ستا دوطن
او زموږ دوطن ګټي اوس چيري پرتې دي ؟
ددې وطن کښتی څوک چيري بيايې !!
په موږ به څه کيږي ؟
اودا
زما دوطن ګټي اوس چيري پرتې دي ؟

په درناوي
اجمل نور

۲۹/۹/۲۰۰۷{/slide}

{slide=د وخت په چيغه} 

د وخت په چيغه د جرګو او د مورچو قیصې دي
موږ کښی لا هاغسي د خپلو او پردو قیصې دي
که د ګل خواکښي د ازغو تیرې تیرې قیصې دي
زخمي بلبل هم د وږمو نغمې نغمې قیصې دي
د یار نوم واخلی د راتلو خبره یې تاو را تاو کړی
د رویبارانو خولو کښي دا رنګي ړندې قیصې دي
ځنګل کښی منډي، په ګودر چکري، در کښي ګدا
ستا د دیدن د لیونتوب څومره خوږې قیصې دي
دا چي دستا د لوري باد مشک و عنبر را پاشي
خو ستا کمڅۍ وايي چي لا ډیري اوږدې قیصې دي
څاروانه ته دي قافله ګورې په خیال لیږدوه
په لویه لاره کښی پیدا ډیري کږې قیصې دي
ستا اشارې ما هڅوي د قربانۍ ډګر ته
دا راته وایه که څه نوي که زړې قیصې دي
ستا د جبین په رڼا ګانو خو شک نه شي کیدای
ولي د وخت په توره شپه کښي لا تیارې قیصې دي
خټک تر مرګه پوري ستا لاري ته بیا بیا کتل
ته به راغلې وای خو لاره کښي کږې قیصې دي

{/slide}{slide=لیکلای نه شم}

چي تیارې یې د کاکل لیکلای نه شم
تش په تور مار خو غزل لیکلای نه شم
ښایست، مینه او وفا زما مضمون دی
قصیدې د چا د غل لیکلای نه شم
د غیرت چیغه چي زما د قلم پت دی
فن د غیرو د تکل لیکلای نه شم
جام د وینو د لیلی په در کښي ستایم
صفتونه د محمل لیکلای نه شم
ما د ژوند قصه د وخت په اوږو بارکا
افسانې د چل او ول لیکلای نه شم
د منزل ډیوه مي بله ده په وینو
کږلیچونه د مزل لیکلای نه شم
د جانان د پاکي میني په کتاب کښي
د سپیره رقیب عمل لیکلای نه شم
سپین رخسار او سورکو شونډو ته می پریږدی
که تیارې د تور اوربل لیکلای نه شم
ستا په ناز او په ادا مي قلم مات ښه
چي دردونه د اجمل لیکلای نه شم.

{/slide}{slide=اې پښتنو! څه کوی؟}

وخت په چیغو چیغو وايي اې پښتنو! څه کوی؟
ژوند ته مو ژړا کوی که ځان پوري خندا کوی؟
خپل غم به کوی که د پردو مخکښي ګډا کوی؟
اي پښتنو ! څه کوی؟
دلته درته یو په سینه کښیناستو وهي مو
هلته درته بل راغلو بلا شو هضموي مو
یو درته لیلی لیلی کوي او ورکوي مو
بل درته الله الله کوي او خرڅوي مو
غیرو خو ټوټې ټوټې کړی کور مو دا دی وران دی
خپلو ډلي ډلي کړی وطن نه دی دکان دی
نه د پښتو پاتې شوی نه دین شو نه دنیا شوه
اې پښتنو څه کوی؟
زوړ مړی مو بې کفنه پروت دی راته سخا
دغه ده راځي نوې بلا توره بلا
مونږ په کور کښي نښتي په زما زما زما
لاړ هر څه به بایلو که وطن دی که حیا
اې پښتنو څه کوی؟
هسي نه چي شین اسمان خو وي سپینه پښتو نه وي
هسي نه ادم، رباب ګودر وي خو درخو نه وي
هسي نه چي توره قلم وي خو خوشحال خان نه وي
هسي نه هیواد وي څوک احمد او میرویس خان نه وي
هسي نه چي ګرم سیاست وي باچاخان نه وي
هسي نه چي منډي ډیري وي خو صمد خان نه وي
هسي نه جنډه وي، قوم وي، خونه وي، اختیار نه وي
هسي نه چي ډکي ګیډي وي د سر دستار نه وي
هسي نه چي غوړي څڼي وي خو لوپټه نه وي
هسي نه چي توري سترګي وي جګه شمله نه وي
ما خو خپل زخمونه دې غمونو کي تللی دي
ما خو پښتنو ته د جرګې لاري نیولي دي
اې پښتنو څه کوی؟

{/slide}{slide=یو ښکلی شعر}
جوړه غلبله ده په څلور كنجه دنيا ربه
هر خوا د غرض توره راويستې ده هر چا ربه
څوك به درنه هغه غواړي، څوك به درنه دا ربه
ما ته زماخپله خپله خپله پښتونخوا ربه
دا د هسكو غرونو په جولۍ كې د ښكلا وطن
دا ګل ګل، مېوه مېوه، جنت جنت زما وطن
دا زما د وينې مينې جوړ د سرو لعلونو كور
دا د مېړنو پښتنو لوى د نعمتونو كور
دا چې د تخليق وېش كې راكړى راله تا دى
دا چې بس زما دى بس زما دى بس زما دى
دا چې نه د ده، نه د هغه نه د بل چا دى
لر دى او كه بر دى د تاريخ د لوى بابا دى
زه په پلار نيكه سوچه پښتون يم بدلېداى نشم
سر كه مې ګوزار شي له ناموسه تېرېداى نشم
ولې دې خراب شي زما دين زما دنيا ربه
ما ته زماخپله خپله خپله پښتونخوا ربه
كله د غازي بابا پګړۍ زه هېرولاى شم
كله مې دنيا بي بي پړونى خرڅولاى شم
كله د شهيد له وينې سترګې پټولاى شم
كله خپله پېغله شين خالۍ پردۍ كولاى شم
كله زه پښتون خپله پښتو خرابولاى شم
كله ګلالى زلمى پردو ته ګډولاى شم
ولې دې زما حجره، جمات په بم ډېران شي
ولې د خندا دې زما ننګ زما ايمان شي
ولې دې پيسه زما پښتو زما غېرت واخلي
ولې دې زردار زما تاريخ زما ثقافت واخلي
ولې دې زما د سر سودا څوك غلچكى وكړي
ولې دې خاني زما په كور كلي پردى وكړي
نه منمه پلار دغه لار دغه چاچا ربه
ما ته زماخپله خپله خپله پښتونخوا ربه
زه به د اپښتون مې د انسان د مينې رود كړم
زه به دا وطن د دې دنيا د امن كور كړم
زه به پښتونخوا يو نمونه د شرافت كړم
دا خپله پښتو به هم عزت كړم هم قوت كړم
دغه نن د شر فساد ميدان به مينه مينه كړم
زه به دا جنګونه سوې خاوره بيا رنګينه كړم
دا چې شازلمي مو ګوره ورك شي په خوارو پسې
دوى به كړم مشغول پخپل هيواد كې خوشحالو پسې
دا چې پېغلتوب د جونو اوسوځي بېلتون كې
را به شي سپرلى د خوشحالو د دوى ژوندون كې
ز به لر او بر د خوشحال خان د ننګ ټبر كړمه
زه به د رحمان په مصرعو هر څه معطر كړمه
دا ټول ارمانونه مې رښتيا كړې په رښتيا ربه
ما ته زماخپله خپله خپله پښتونخوا ربه
{/slide}{slide=سپنه کونتره}
راوالـــوځـــــه ګــــډا شه د خیبـــــرد لـوړه سره
واه واه سپـیـــنـــه کــــونتــــره
د مینــــې فضـــا جـــــــوړه کا د امــن پیغـامبره
واه واه سپـیـــنـــه کــــونتــــره

دا خـــونه د تاريـــخ ده د پښتــــــواود ايمــــــان
دښمــــــــن يې راته سيـــزي د بمــونو په باران
دا ظلــم اپوټه کا د جنــــګونو لـــــه سنـــــــګره
واه واه سپـیـــنـــه کــــونتــــره

نن وخــــوره چورلکــــونه زما وينه مستــانه کا
خبرمې په میـــــړانه دامغــــــروره زمـانــــه کا
د ننــــګ چغــــه پیدا کا د نــرانـــولـــه ډګـــــره
واه واه سپـیـــنـــه کــــونتــــره

دا خپل مستــــانه قوم دخپل ښاېست په تمـاشه کا
دې وينـه کښې، دې مينه کښې پیدا نوې جذبه کا
دا شــــراؤ فســــاد ورک کا له هیــواده سراسره
واه واه سپـیـــنـــه کــــونتــــره

يو داسې امن غـواړم چې زما د خاورې پت وي
د بم اوډالـــرنه وي د ايمــــان اؤ د غیـــرت وي
په خپــــله فیصـــــله شي د محــراب نه ترټغـره
واه واه سپـیـــنـــه کــــونتــــره

سپرلي د جنت راشي دې جنــګونو سوي کورته
ملي زندګي راوړي دغه خـــاورې دغـــه لورته
ژوندون شي مينـــه مينـــه دلتــه کـوزه هلته بره
واه واه سپـیـــنـــه کــــونتــــره

خپل حسن زما ننــــګ راته يو نــــوې فیصله کا
د وخت د شين اسمان په پلوشوکښې موجرګه کا
خټـــــک ته زېري راوړه د وطـن دسپين سحره
واه واه سپـیـــنـــه کــــونتــــره
{/slide}