سید عبید الله نادر  

که هر څومـره می، په شعر کښي رواني ده

خــو هماغـــومــــــره پرته پرې معــاني ده

نصــیحت او د پـــــندونو مجــــموعـــــه ده

د تعلـــــیم او تربــــیې، پری ارزانــــــي ده

خامخـــا به مـاتي ګـــــوډې هم په کښي وي

خـــو پــــــیغام یې اخــــلاقي او انســاني ده

نکته رســــو ته، عبرت ټـــکي په کښي دي

د کمـــال پرې تر یو حـــده، پریـــــماني ده

نزاکــــــت او د آدابــــــو په کښی درس دی

محبــــت فــضا یې، ټـــــوله نـــــــورانی ده

له هر اړخـــــه یې تـــشریح ده ډیره ګرانه

ځکه دا قصـــــــه اوږده او طــــــــولاني ده

خاوندان د زړه ترې اخـــــلي حکـــــــمتونه

د تعلـــــیم بــڼه یې ټـــــــوله جـــــــهاني ده

انتــــــباه او بیـــــــدارۍ دي ژانـــــــــرونه

تصـــوف کښي هم ،په خــپل حد، حیراني ده

د فـــاني د نــــــیا د زده کــــړو یو کـتاب دی

حقیــقت کښـــي په بل رنګ نکــــــته داني ده

د فــــنا خـــبر دارۍ دی، په هـــر ګــام کښي

د روزګار د چـــوپې خـــولې، ترجـــماني ده

په ګلــشن کښــــی د دنــــیا می په ټــول عمر

د بلبل په څـــیر، دګل نغــــــــمه خــــواني ده

د روزګــــار له صحـــیفو، او له کــــــــــتابه

یــو یـو درس دی، د عــبرت نکته خواني ده

په وړو باندی ټــــــینګار دی ، د پـــــوهــنې

له مشـــــــرانو شــفــقت، مهــــــــربـــاني ده

له تعلــــــیمه مـحــرومـیت د اولادونــــــــــو

دي ملت ســــره جــــفا ده، نا ځــــــــواني ده

بی تعلــیـمه چې اولاد د وطــــــــن نه شـــي

همــدې ټــکي ته می ډیـــره پریـــــــشاني ده

چې می تل له کـــوم شي ســر دی، ټــکولی

نالوســــــتی ده ، هــــغه جــهل او نـاداني ده

د یـــو ملک د تــــــــرقي کمـــال له پـــــاره

ضـــرورت هـــم، د ایـــثار او قربـــانــي ده

د حســـد او د کېـــــنې څـــــخه نــــفرت دی

غندل شوي په کښي هـــرځای ځان ځاني ده

چې پیغام د انسانـــــیت، هر چــاته ورکـــړم

خاورې کړې می، په دې لارکښي ځواني ده

عبدالملک پرهیز
ماښام دې په خوبو کې لکه ناوې جوړوم
انځور د خیال د کرښو له رنګونو جوړوم
راځې د خیال څپو کې د اوهامو له دنیا           
تا وینم لاس دې نیسم او له شونډو ښکلوم 
زه وینم ته روانه یې جونګړې ته راځې
ته ما ته نژدې کېږې زه دې سیوري لمسوم
واټن او فاصله کې زیات د زړونو شي واټن
د خیال په آلوتو کې اوږد مزلونه لنډوم
راځه لکه وږمه د سبایي په سپیدو
ستا لارې د راتلو به په لیمو جارو کوم
نغمه د قدمو دې ده پوهیږمه راځې
د زړه په غوږو اورمه خپل زړه ټکوروم
پوهېږم راځې د پسرلي په رنګینوو کې
ټول لارې د راتلو دې په ګلونو فرشوم
نژدې یې او که لرې په هر ځای او هر مکان
نژدې یې لکه زړه د زړه پیوند در جوړوم
ته ګرځې د اوچتو آسمانو په سپینه لار  
خو زه دې د خپل زړه پټو رازو کې لټوم
که خلاص راته د زړه واړه تړلي دروازې 
شک نشته چې جنت ته ځان بې وېرې رسوم
خپل زړه به کړم سوغات لکه ګلاب ستا د اوربل
عطرونه به د مینې ستا اوربل کې بویوم
وږمې د مینې یو ځل کړي روښان د ژوند تیارې
د روح په کږلیچو یې مانا په ځان پویوم
مرګ کله بېلوی شي څوک بند د عشق په تار وی
د عشق په تار نښتی زنځیرونه ماتوم
مینه د دوه زړونو د شیبو یوه سپرغکه
د سترګو سپرغکیو ته سینه سپروم
ریښتنې څو شیبې د پاکې مینې او صفا
دا اور به تر ابده په خپل زړه کې بلوم
نه وېره مې په زړه وي نه ډار له رقیبانو
نو ته چې مې تر څنګ یې وایه څه پروا کوم