عبدالملک پرهیز

زه پردی یم په دې ښار کې
یو اغزی د نورو لار کې
دلته هر چا ته پردي یو
خوښي نشته د ژوند چار کې
نه خندا کې مزه پاتې
لرم درد د زړه پرهار کې
نه کوڅې هغه کوڅې دي
نه ها رنګ شته په رفتار کې
نه رڼا دلته رڼا ده
نه رڼا سترګې سهار کې
د ویجاړ وطن انځور خیال
د جنګونو لوی ناتار کې
هر یو غږ د چا فریاد دی
د اندونو په هر لار کې
د خیالو کوڅه کې ګرځم
بې وسي ده هر رخسار کې
ډېر قبرونه هدیرې دي
د ظلمونو په هر پار کې
د لیدو هیله مې نشته
هیلې مړې دي هره لار کې
د یو چا غمجنې سترګې
ول حیران د ژوند ناچار کې
ها وروستی غمجن نظر یې
کړ زخمې زړه په یو وار کې
ها بې وس او زه بې وس وم
وو راګیر د وخت ناچار کې
زه دې خلکو کې روان یم
نه راځم ددوی په شمار کې
زما د سوړ احساس انځور دی
چې لا ناست پردي دیار کې

دارد اوصاف خدایی بی ریا آموزگار

می کند ما را همآهنگ خدا آموزگار

ما همه سرگشتۀ دوران جهل و حیرتیم

دستگیر ماست بیچون و چرا آموزگار

هر که او دارد تمنای نجات خویشتن

کشتی نوح است در این تنگنا آموزگار

می دهد از ماضی و مستقبل و حالت خبر

دارد از مصباح معنی جلوه ها آموزگار

از خدا دارد نشانی مهربان و مهر بخش

عالمی را رهنما و مقتدا آموزگار

هر گدای علم را از آستین فقر خویش

بخشد از علم لدُن گنجینه ها آموزگار

اوست آموزشگر عرفان و اخلاق و ادب

لایق حرمت بود چون پیشوا آموزگار

هیچ فرقی درمیان آدم و حیوان نه بود

گر نه بودی آدمی را رهنما آموزگار

سایۀ نور خدا خورشید عالمتاب علم

کیست می دانی همیشه هر کجا آموزگار

رهبر است و یاور و مشفق تر است از صد پدر

مهربان چون مادر است و اولیا آموزگار

مبتلایان بلای جهل را همچون مسیح

نور دانش بخشد و فیض شفا آموزگار

هیچ کس در منزل مقصود نتواند رسید

گر نباشد خضر آسا رهکشا آموزگار

هر طرف رو آورد از فرط وجد و جوش شوق

خیزد از مردم غریو مرحبا آموزگار

کر و فر این جهان و پیشرفت علم و فن

جمله را باشد بنای ارتقأ آموزگار

کی توانستی کسی دانست فرق خوب و زشت

گر نه بودی نور بخش سینه ها آموزگار

آنچه می آید به چشمم در جهان پهنه ور

جملگی بیگانه اند و آشنا آموزگار

از تو دانستم طریق زیستن درعافیت

مر ترا از جان و دل گویم ثنا آموزگار

بایدم اندر حضورت نیمروز و صبح و شام

آیم و رسم ادب آرم بجا آموزگار

می کنم پا بوسی آموزگاران ای عزیز

زانکه دارد خصلت حاجتروا آموزگار

عززیزی غزنوی

تورنتو/کانادا

 

عبدالملک پرهیز
د سرو وینو لوګي پورته شول اسمان ته
د دردونو سېلې راغلې ګلستان ته
شین آسمان ته د خړ وریځو پرده راغله
بې دفاع د وطن زوی ولاړ میدان ته
د وطن په مینه مست پر خاوره پریوت
شوې جاري اوښکې د مینې قهرمان ته
د وطن په مینه پورته یې په دار کړ
دا پیغام د تور پنجاب و هر افغان ته
د زړه تود غږ یې ور مات کړ په مرمیو
تور څېره ظالم خپل و ښوده جهان ته
د وطن او د سنګر اتل یې مړ کړ
څو کړي مړې د آزادۍ ډیوې ساروان ته
د اتل په شونډو نوم د وطن هسک شو
ځلاند ستوری شو ټول ستورو د اسمان ته
بوی د خاورې یې له وینو سره ګډ شو
غږ د سولې یې شو غږ هر قهرمان ته
د حق غږ په مرمۍ چېری وژل کېږي
ګوره هر چا کړ نژدې دغه غږ ځان ته
خلکو وژړل ښارونه یې ویرجن کړل
د شهید په وینو رنګ مړاوي ارمان ته
د هغه د ارمان ونه به وچ نه شي
دا پیغام شو هر تور مخي هر شیطان ته
د وطن مینه مرګ نه لري ځان پوه کړئ
دا میراث دی د شهید مو هر یو ځوان ته

زیاتې مقالې …